Skip Navigation LinksAnaSayfa > Korunan Alanlarımız > Yaban Hayatı Geliştirme Sahası > Yşilöz Yaban Hayatı Geliştirme Sahası

 

 

                                                                                                        

1.1. Genel Bilgiler

 

 

1.1.1. Alanın Tarihçesi

Mülga Orman Bakanlığı’nın 18.01.2002 Tarih ve MPG.AYHD.1.KS.02/12 Sayılı Olur’ları ile Mülga 3167 Sayılı Kara Avcılığı Kanunu’nun 18. maddesi gereğince (Bolu, Zonguldak ve Düzce illerinin bir kısmını kapsayan) 50.950 Ha.’lık saha “Yedigöller Yaban Hayatı Koruma Sahası” olarak ilan edilmiştir. Daha sonra, bölgesel bazda koruma ve yönetim amaçlı çalışan teşkilatımızın yasal değişikliğe uğraması ve 5442 Sayılı İl İdaresi Kanunu’na tabii olması neticesinde, Bolu il sınırları içerisinde bulunan 41.044 ha’lık alan 07.09.2005 tarih ve 9453 sayılı kararla Yedigöller Yaban Hayatı Geliştirme Sahası, 05 Ekim 2006 tarih ve 26310 sayılı kararla da Zonguldak il sınırları içerisinde bulunan 8.593 ha’lık alanı Yeşilöz Yaban Hayatı Geliştirme Sahası olarak teklif edilmiş, Resmi Gazetede yayımlanarak kabul edilmiştir. Ayrıca alanın Düzce ili sınırları içinde kalan parçası için teklif edilen bir YHGS kuruluşu bulunmamaktadır. Sonuç olarak, 2002 yılında kurulan Yedigöller Yaban Hayatı Geliştirme Sahası iki ayrı parçaya bölünmüş ve Bolu – Yedigöller YHGS alanı 41.044 ha, Zonguldak – Yeşilöz YHGS alanı 8.593 ha olmak üzere toplam alanı 49.637 ha olmuştur.

 

 

 

 

1.2.Ekolojik Özellikler

1.2.1.Biyocoğrafya

Bitki coğrafyası açısından ülkemiz dünyanın sekiz büyük flora bölgesinden Holarktik bölge içinde kalmakta ve Avrupa-Sibirya (Euro-Siberian), İran-Turan (İrano-Turanian) ile Akdeniz (Mediterranean) olmak üzere üç flora alanına ayrılmaktadır.

 

 

 

 

Haritadan da anlaşılacağı üzere YEŞİLÖZ YHGS sarı renk ile belirtilen Euro-Siberian bitki kuşağı ile İrano-Turonian bitki kuşağının her ikisinde etkisinin görüldüğü bir yerdedir. Bu durum biyoçeşitliliği arttırmıştır.

1.2.2.Ekosistem ve Habitatlar

A)Karadeniz nemli, yarı nemli-soğuk iğne yapraklı orman bölümünde: Karadeniz dağ kuşağı, yükseklikle sıcaklığın düşmesine bağlı olarak kuzey enlemlerdeki iğne yapraklı nemli-soğuk ormanların yetişmesini sağlamaktadır. Bu nedenle Karadeniz dağ kuşağı olarak ayırt edilen bölümün bitki örtüsü, özellikle ormanları Karadeniz kıyı kuşağına göre tamamen farklıdır. Karadeniz dağ kuşağı ormanlarını Göknar, Karaçam, Sarıçam, Kayın, Meşe, Gürgen, Kızılağaç, Dişbudak, Karaağaç, Ceviz, Üvez, Porsuk, Söğüt, Alıç, Yaban gülü, Kızılcık vb. türler oluşturur.

B) Karadeniz ardı oluk ve platoları-çalı kurakçıl orman bölümünde: Yarı kurak ikim koşulları ve engebeli topografya özellikle vadi yamaçlarında eğimin çok fazla olması, doğal dengesi bozulan yerlerde toprakların aşınarak ana materyalin yüzeye çıkmasına yol açmıştır. Bu bölümde Papaz külahı, Orman sarmaşığı, Eğrelti, Ahududu, Böğürtlen, Mürver, Isırgan, Çilek Sütleğen, Sığırkuyruğu, Çayırüçgülü, Kantaron, Ökseotu, Siklamen, çayır otları ve karayosunları yer almaktadır.

Ekosistemler:

Alan içersinde Karasal Ekosistemlerden Orman ekosistemi, Tarımsal alanlar, Mera ve Çayırlıklar, Yüksek dağ ekosistemi, Sucul ekosistemlerden dere ekosistemleri bulunmaktadır.

Orman ekosistemi: Sahanın yaklaşık % 80’i ormanlık alanlarla kaplıdır. Bu ormanların çoğunluğu başta Kayın, Meşe, Gürgen, Göknar, Sarıçam, Karaçam olmak üzere iğne yapraklı ve yapraklı karışık ormanlar, iğne yapraklı karışık ormanlar (Karaçam, Sarıçam, Göknar), Yapraklı karışık ormanlar (Meşe, Kayın Gürgen), Saf Kayın ve Saf Meşe ormanlarından oluşmaktadır. Bunun yanında karışımlara yer yer Titrek kavak, Ihlamur, Akçaağaç, Fındık ve diğer yapraklılar girmektedir. Ayrıca Alan içerisinde Bolu Fındığı da Tabiatı Koruma Alanı içerisinde meşcere oluşturmaktadır.

Yüksekdağ ekosistemi: En yüksek mevki olan Çele doruğu yüksekdağ ekosistemi karakterinde olup, alanın güneyinde yer alır. Orman ekosisteminin bittiği bu alanda yüksek dağ çayırları, meralar, kısmen seyrek ağaçlıklar ve az dikenli yastıksı çalı formasyonları bulunmaktadır.

Mera ve çayırlıklar: Alan içerisinde mera ve çayırlıklar Elemen, Hayranlar, İmseyit, Avşar, Merekeşler, Kadıköy, Banaz, Kızılören, Göknarlı, Akçaağaç, Yakabayat, Yasanuç, Tuzak, Güneyören, Kırık, Karakaya, Kurban ve Fasıl yaylaları ve çeşitli ormaniçi açıklıklar yer almaktadır. Alan çevresinde yaşayan yerel halk mera ve çayırlıklardan otlatma ve az miktarda arıcılık şeklinde faydalanılmaktadır. Yaban hayatı açısından bu alanlar geyik, karaca, domuz ve ayılar tarafından beslenme amaçlı kullanılmaktadır.

Tarımsal alanlar: Alan içinde tarımsal faaliyet çoğunlukla yerleşim yerleri yakınlarında bulunmaktadır. Alan içerisinde sadece köylerin ihtiyacını karşılayacak şekilde geleneksel yöntemlerle üretim yapılmaktadır. Üretimi yapılan ürünler Mısır, Patates, Fasulye vb sebze türleri, Fındık, Ceviz ve Kiraz bahçeleri bulunmaktadır. Alan için hedef tür olan Karacalar zaman zaman bu alanları kullanmaktadır. Ayrıca bu alanlar ayı ve domuzlar tarafından da beslenme için sıklıkla kullanılmaktadır. Bu da yaban hayatı ve insan çatışmasına neden olabilmektedir.

Dere ekosistemi: Dereler yaban hayatı için çok önemli olup, yaban hayvanlarının su ihtiyaçlarını giderdikleri su kaynaklardır. Yeşilöz YHGS’deki dere yoğunluğu yüksek olup, yaban hayatı türleri için susuzluk tehlikesi bulunmamaktadır. Ayrıca alandaki dereler Kırmızı benekli alabalık (Salmo trutta macrostigma) ve Abant alabalığı (Salmo trutta abanticus) için önemli bir yaşam alanı oluşturmaktadır.

1.2.3.Flora ve Vejetasyon

Saatçioğlu (1976)’na göre Batı Karadeniz yöresi, Göknar-Kayın-Çam Mıntıkası ile Karaçam-Sarıçam ve Yazın Yeşil Meşelerin oluşturduğu mıntıka özelliklerini göstermektedir. Göknar – Kayın–Çam mıntıkası dağların denize bakan yüzlerinde nem ormanları ve yaklaşık 1000 m yükseklikten itibaren Fagus orientalis, Abies nordmanniana subsp. bornmülleriana ve Pinus sylvestris’den oluşan kışa dayanıklı nem ormanları hakimdir. Kayın yalnız kenar dağların denize bakan dış kısımlarında su bölümü çizgisi yakınlarına kadar ulaşır, ancak iç taraflara sarkmaz. Buna karşılık Göknar Alplerdekine benzer bir durum göstererek dağların iç kesimlerine kadar girer.

Karaçam – Sarıçam ve yazın yeşil Meşe mıntıkası, Kuzey Anadolu orman kuşağının iç tarafa doğru olan biraz daha kurak ve karasal iklime sahip kısmını kapsar. Çamlar, meşeler ve ardıçlardan oluşan bu orman tipinde, kapalılığın gevşemeye başladığı, boyların kısaldığı, humus tabakasının inceldiği veya tamamen ortadan kalktığı ve nihayet ormanda kendiliğinden yenilenmenin güçleştiği görülür. Yiğitoğlu’nun Karadeniz ardı mıntıkaları diye adlandırdığı bu mıntıka, Karadeniz kenar dağlarının güneye bakan kısımlarını içine alır. Ayrıca bu mıntıka genel röliyef ve iklim karakteristiği açısından da uygunluk gösterir (Saatçioğlu, 1976).

Yaban Hayatı Geliştirme Sahası’nda bulunan bitki türleri listesi için Akman ve Yurdakulol (1981); Ekim ve İlarslan (1982) ve Özpay (1998)’ın yapılmış çalışmalarından yararlanılmıştır. Sahada bulunan bazı bitki türleri aşağıda verilmiştir.

Ağaç, Ağaççık ve Çalılar

Abies bornmülleriana (Göknar)

Tilia tomentosa (Ihlamur)

Acer platanoides (Çınar Yapraklı Akçaağaç)

Malus sylvestris (Elma)

Acer trautvetteri (Akçaağaç)

Prunus avium (Kiraz)

Alnus glutinosa (Kızılağaç)

Populus tremula (Titrekkavak)

Arbutus unedo (Kocayemiş)

Acer campestre (Akçaağaç)

Carpinus betulus (Gürgen)

Crataegus pentagyna (Geyik Dikeni)

Carpinus orientalis (Doğu Gürgeni)

Crataegus orientalis (Geyik Dikeni)

Corylus avellana (Fındık)

Cornus mas (Kızılcık)

Erica arborea (Funda)

Daphne pontica (Dafne)

Fagus orientalis (Kayın)

Prunus laurocerasus (Karayemiş)

Hedera helix (Orman Sarmaşığı)

Prunus avium L. (Kiraz)

 

Ilex aquifolium (Çobanpüskülü)

Pyrus eleagnifolia (Ahlat)

Juglans regia (Ceviz)

Rhododendron ponticum (Ormangülü)

Pinus nigra (Karaçam)

Salix cinerea (Bozsöğüt)

Pinus sylvestris (Sarıçam)

Sambucus nigra (Mürver)

Quercus cerris (Saçlı meşe)

Smilax excelsa (Sarmaşık)

Quercus frainetto (Macar meşesi)

Tilia rubra (Ihlamur)

Quercus petraea (Sapsız meşe)

Taxus baccata (Porsuk ağacı)

Quercus pubescens (Tüylü meşe)

Ulmus minor (Karaağaç)

 

Otsu bitkiler

Equisetum telmateia Ehrh.

Achillea setacea Waldst. & Kit.

Cyclamen coum Miller

Crocus ancyrensis (Herbert) Maw

Primula vulgaris Huds.

Carduus nutans L.

Trifolium campestre Schreb.

Dianthus calocephalus Boiss.

Cardamine bulbifera (L.) Crantz

Helichrysum plicatum DC

Campanula glomerata subsp. hispida Witasek

Hieracium piloselloides Vill

Alyssum murale Waldst. & Kit.

Lathyrus laxiflorus (Desf.) O. Kuntze

Crocus ancyrensis (Herbert) Maw

Lotus corniculatus L. var. corniculatus (Bieb.) Arc.

Euphorbia amygdaloides L.

Muscari neglectum Guss

Ornithogalum oligophyllum E.D. Clarke

Orchis mascula subsp. pinetorum (Boiss. & Kotschy) E.G.Camus

Aristolochia pontica Lam.

Tanacetum parthenium (L.) Schultz-Bip.

Pteridium aquilinum (L.) Kuhn

Taraxacum officinale F.H.Wigg.

 


 Primula vugaris

 


Bellis perennis

 

 

Hellichrysum plica

 

 

Cyclamen coum (foto VBEŞKARDEŞ)

 

 

 Gelincik (Papaver sp.) (Foto: V.BEŞKARDEŞ)

 

 

Çiğdem (Crocus ancyrensis) (Foto: V.BEŞKARDEŞ 

 

 

1.2.4.Fauna

Yeşilöz YHGS yaban hayatı bakımından çok zengin bir potansiyele sahiptir. Alanda birçok memeli, kuş ve sürüngen türü mevcuttur. Çalışmamız sırasında tespit edilen türler aşağıdaki tablolarda verilmiştir.

 

Nesli kritik derecede tehlikede (CR), Nesli tehlikede (EN), Zarar görebilir (VU), Düşük Risk (LR), Veri Yetersiz (DD), Tehdite açık(NT), Yaygın olan (LC)

Memeliler

 

Latince Adı

Türkçe Adı

IUCN Küresel kategori

Cervus elaphus

Kızıl geyik

LC

Capreolus capreolus

Karaca

LC

Sus scrofa

Yaban Domuzu

LC

Felis lynx

Vaşak

EN

Felis sylvestris

Yabani kedi

LC

Ursus arctos

Boz Ayı

VU

Martes foina

Kaya Sansarı

LC

Mustela nivalis

Gelincik

LC

Sciurus anomalus

Sincap

LC

Lepus europaeus

Yabani Tavşan

LC

Canis lupus

Kurt

LC

Canis aureus

Çakal

LC

Vulpes vulpes

Tilki

LC

Meles meles

Porsuk

LC

Erinaceus concolor

Kirpi

LC

 

Kuşlar

Alan içinde kalan Yedigöller Milli Parkında kuşlarla ilgili yapılan araştırmada 114 kuş türü tespit edilmiştir (Erdoğan, 1996). Alanla ilgili literatür ve gözlemlere dayanarak alanda sık olarak gözlenen kuşlara ait liste


Latince Adı

Türkçe Adı

Anthus sp.

İncir kuşu

Ardea cinerea

Gri balıkçıl

Egretta garzetta

Küçük akbalıkçıl

Athene noctua

Kukumav

Buteo buteo

Şahin

Aquila chrysaetos

Kaya kartalı

Carduelis carduelis

Saka (İskete)

Carduelis chloris

Florya

Ciconia ciconia

Leylek

Columba livia

Kaya Güvercini

Columba palumbus

Tahtalı

Corvus corax

Kuzgun

Corvus corone

Leş Kargası

Corvus frugilecus

Ekin kargası

Cuculus canorus

Guguk Kuşu

Delichon urbica

Ev Kırlangıcı

Dendrocopos sp.

Ağaçkakan

Erithacus rubecula

Kızılgerdan

Falco tinninculus

Kerkenez

Fringilla coelebs

İspinoz

Fringilla montifringilla

Dağ İspinozu

Garullus glandarius

Alakarga

Hirunda rustica

Kırlangıç

Lanius collurio

Kızıl Sırtlı Örümcekkuşu

Motacilla alba

Ak Kuyruksallayan

Motacilla cinerea

Dağ Kuyruksallayanı

Motacilla flava

Sarı Kuyruksallayan

Oenanthe oenanthe

Kuyrukkakan

Parus ater

Çam Baştankarası

Parus cyaneus

Mavi Baştankara

Parus major

Büyük Baştankara

Parus palustris

Kayın Baştankarası

Passer domesticus

Serçe

Saxicola turquata

Taşkuşu

Scolopax rusticola

Çulluk

Sitta europaea

Sıvacı

Streptopelia decaocto

Kumru

Streptopelia turtur

Üveyik

Strix aluca

Alaca Baykuş

Sylvia atricapilla

Karabaşlı ötleğen

Sylvia sp.

Ötleğen

Troglodytes troglodytes

Çıtkuşu

Certhia sp.

Tırmaşık

Turdus merula

Karatavuk

Upupo epops

İbibik


 

Sürüngenler ve İki yaşamlılar

Bu konularda ayrıntılı çalışmalara ulaşılamamıştır. Planlama çalışması sürecinde gözlemlenen sürüngen türleri Testudo graeca (Yaygın tosbağa), Lacerta sp., Coluber sp., Vipera ammodytes (Boynuzlu engerek), Natrix natrix (Yarısucul yılan)’dir. Gözlemlenen iki yaşamlılar Rana ve Bufo cinslerine ait türlerdir

Balıklar

Alan içinde akarsu ve göllerde 6 tür balık tespit edilmiştir.

Familya

Latince Adı

Türkçe Adı

Salmonidae

Salmo trutta macrostigma

Kırmızı benekli alabalık, Dağ alası, Dere alası, Mercan Alası

Salmonidae

Oncohynchus mykiss

Gökkuşağı Alabalığı

Salmonidae

Salmo trutta abanticus

Abant Alası, Abant alabalığı

Cyprinidae

Tinca tinca

Kadife

Cyprinidae

Barbus plebejus

Bıyıklı Balık

 

Hedef türler

Sahanın kuruluşunda seçilen hedef türler Kızıl geyik (Cervus elaphus) ve Karaca (Capreolus capreolus)’dır.

Kızıl geyik (Cervus elaphus Linnaeus, 1758)

Ülkemizde Cervidae (Geyikgiller) familyasının en büyük üyesidir. Vücut yapısı genellikle kuvvetli ve dolgundur. Uzunluğu 2,0 – 2,8 m, omuz yüksekliği 1,35–1,50 m, kuyruğu 22 cm olup, ağırlığı 100–250 kg arasında değişir. Erkekleri çatallı ve büyük boynuzlar taşır. Her yıl Mart–Nisan arasında bu boynuzlar atılır, ağustos ayına kadar yeni boynuz gelişir. Dişileri boynuzsuzdur. Geyiklerde boynuz üretimi tamamıyla erkeklik hormonuyla ilişkilidir. Postları bahar ve yaz aylarında kahverengi kırmızımsı, kışın ise koyu kahverengi-grimsidir. Karnı krem renginde, kuyruk sokumu etrafında aşağıya doğru inen açık renkli bir ayna bulunur. Geyiklerde çiftleşme zamanı eylül sonlarından ekimin sonlarına kadar sürmektedir. Erkeklerin en güçlü göründükleri bu zamanda yeleleri vardır (Huş, 1974; Turan, 1984; Demirsoy, 1995; MacDonald ve Barrett, 1993; Mol, 2006). Geyiklerin gebelik süresi 240 – 260 gün civarında olup, haziran ayında 1 veya 2 yavru yaparlar (Huş, 1974; Bubenik, 1982). Yavruların ağırlıkları 10,4 – 20,4 kg arasında değişir. Yavrular yaklaşık 2,5 ay kadar emzirilir (Bubenik, 1982).

 

 Dişi geyik (Cervus elaphus L.) (Foto: V.BEŞKARDEŞ)

Karaca (Capreolus capreolus Linnaeus, 1758)

Karacalar 100 – 126 cm uzunluğa, 18–35 kg ağırlığa sahip olabilirler. Omuz yüksekliği 65–73 cm civarındadır. Ön bacakları arka bacaklarına göre daha kısa olup, yeleleri yoktur. Kulakları 12–16 cm, kuyrukları 2–3 cm uzunluktadır. Kışın post renkleri açık sarı gri ve koyu kahverengi arasında değişirken beyaz olan kalça yaması daha belirgin hale gelir. Yazın ise post rengi kızılımsı kahverengi, kalça yaması ise daha az belirgindir (Huş, 1974; Çanakçıoğlu ve Mol, 1996, Prior, 2000).

 

 

Dişi karaca (Capreolus capreolus L.) (Foto: V.BEŞKARDEŞ)

Karaca (Capreolus capreolus Linnaeus, 1758)

Karacalar 100 – 126 cm uzunluğa, 18–35 kg ağırlığa sahip olabilirler. Omuz yüksekliği 65–73 cm civarındadır. Ön bacakları arka bacaklarına göre daha kısa olup, yeleleri yoktur. Kulakları 12–16 cm, kuyrukları 2–3 cm uzunluktadır. Kışın post renkleri açık sarı gri ve koyu kahverengi arasında değişirken beyaz olan kalça yaması daha belirgin hale gelir. Yazın ise post rengi kızılımsı kahverengi, kalça yaması ise daha az belirgindir (Huş, 1974; Çanakçıoğlu ve Mol, 1996, Prior, 2000).

 

 

 

 

Dişi karaca (Capreolus capreolus L.) (Foto: V.BEŞKARDEŞ)

 

 

 

 

Karaca yavrusu (Foto: M. SEZKİN)

 

 1.3 Envanter:

Sahada hedef türlerin envanteri için öncelikle Bolu Orman Bölge Müdürlüğü ve Dirgine Orman İşletme Müdürlüğünden alınmış 1/25000 ölçekli eş yükselti eğrili haritalar 1/50000 ölçekli hale getirilmiş ve birleştirilmiş, bu harita üzerine yaban hayatı geliştirme sahasının sınırları çizilmiştir. Bu haritadan, aydınger kağıdı üzerine yaban hayatı geliştirme sahasının sınırları kopya edilmiş ve alan 100’er hektarlık karelere bölünmüştür. Karelerin her birine 1’den 509’a kadar numara verilmiştir. Bu haritadan yararlanarak 100 ha’lık, 1’den 509’a kadar numaralanan örnekleme alanlarından %12’sini temsil eden 62 adet örnek alan basit rasgele örnekleme yöntemiyle belirlenmiştir. Daha sonra belirlenen örnek alanlar arazide incelenmiş ve surveyden sonra sınırları 1/25000 ölçekli eş yükselti eğrili haritalar üzerinde çizilmiştir. Sahadaki bu ön çalışma sahayı bilen, yöredeki orman muhafaza memurları ve KTK’dan görevliler yardımıyla gerçekleştirilmiş ve ayrıca bu aşamada sürek sayımın daha rahat ve kolay başarılması için yollar ve hayvanların aşamayacakları dereler tespit edilmiştir.

Sürek sayım sırasında en fazla 25 kişilik bir ekip çalışmıştır. Ekip sahayı bilen rehberler, sürücüler ve bekçilerden oluşmaktadır. Sayım başlamadan önce ekibin tüm üyelerine yapacakları iş teorik ve uygulamalı olarak öğretilmiştir. Sürücülerin ve bekçilerin sayısı belirlenen alanın şekline, bitki örtüsüne, çevresindeki yollara, derelere ve arazinin topoğrafik yapısına göre değişmiştir. Sürek sayım sırasında yaban hayvanlarının yerlerinden kaldırılması ve kaçırılması kuru sıkı silahlar, sürücülerin bağırmaları ve teneke kutulara vurarak ses çıkarmaları ile sağlanmıştır. Alanlar önceden belirlenen şekilde çevrilmiş, personel daha önce belirlenen ve hayvanların geçmesinin tahmin edildiği yerlere yerleştirilmiştir. Her bir bekçi arasındaki mesafe bitki örtüsü sıklığına ve görme mesafesine göre değişmiştir. Sürek sayım, tüm ekip deneme parselindeki yerlerini aldıktan sonra telsiz haberleşmesiyle başlatılmıştır.

 

 

 

 Envanter için seçilen örnekleme alanları

 

 

 

 

Envanter çalışmalarını yapan ekip (2007)

Yedigöller – Yeşilöz YHGS sahalarında yapılan envanterlerde geyik, karaca, domuz ve ayıların populasyon yoğunlukları da tespit edilmiştir. Ancak sahadaki hedef türlerimiz geyik ve karaca olduğu için bunlara ait envanter sonuçları ayrıntılı bir şekilde Tablo 1.13, 1.14 ve 1,15’te verilmiştir. Diğer türler için ise tüm yıllara ait tespit edilen sayıları ve hektardaki yoğunlukları verilmiştir.

 

2003-2009 geyiklerin envanter sonucu

Deneme Alanı No

Deneme Alanı Adı

D.Alanı Büyüklüğü (Hektar)

Geyik 2003

Geyik 2004

Geyik 2005

Geyik 2006

Geyik 2007

Geyik 2008

Geyik 2009

10

Kızkulak Tepesi

89,7

 

 

 

1

 

4

5

30

Kurt T.-Purç T. arası

105

 

 

 

 

1

 

 

33

Yalak T. Mevkii

102

 

 

 

 

 

 

6

40

Kaya T. Mevkii

95

1

 

 

 

 

1

2

56

Alaçam Çayırı mevkii

124,6

2

1

3

1

5

 

 

65

Ayıtaşı mevkii

76,5

 

2

1

 

1

 

 

80

Eriklipüren mevkii

96,6

3

 

 

1

1

 

1

97

Kozludere mevkii

124,1

2

 

 

 

1

 

2

106

Kösten sırtı mevkii

80,4

1

 

 

1

 

 

 

108

Karbancı T. Mevkii

78,5

 

 

 

 

 

 

 

119

Yumurcak T. Mevkii

120,1

8

4

4

9

7

8

3

137

Koğuk T.-Esyin T. Arası

96,8

 

2

1

3

1

 

2

145

Saray sırtı-Çingene konağı

106,9

 

 

 

 

 

1

 

148

Harami Sırtı mevkii

96

 

 

 

 

 

 

 

154

Sarıçökek mevkii

120,7

 

 

3

5

3

6

3

159

Susuz T. Mevkii

90,3

1

2

2

3

1

5

3

162

Hamamgirişi mevkii

102,3

 

 

1

4

4

6

2

164

Kebappınarı-Karaçam T.M.

73,8

 

 

1

 

 

2

1

178

Hamambaşı Sırtı mevkii

92,6

 

1

 

 

2

3

4

181

Tombullar Sırtı-Kapankaya

132

1

2

6

11

3

9

6

185

Hebülören-Susuz T.nin G.doğusu

126,3

 

3

2

4

3

7

6

215

Gavurcuk Harmanı mevkii

121,4

 

1

 

4

 

2

2

218

İmseyit altı mevkii

111,1

 

 

 

 

 

 

3

260

Kaynaşkez T. Mevkii

120,2

 

 

4

1

3

5

 

263

Karataş tuzlası-Göknarlıaltı m.

112,9

 

 

1

 

1

 

1

264

Çarşıkaya mevkii

126,6

 

 

2

3

 

 

1

266

Sırakayalar-Fındık Sayvanı

101,3

 

 

1

1

 

1

1

277

Karayol T. Mevkii

75

 

 

 

 

 

 

1

283

Ahlatçık T. Mevkii

100,7

1

1

 

1

 

1

2

286

Eğreltilik T. Mevkii

117,3

 

 

 

 

 

 

3

289

Güzören mevkii

116,6

 

 

2

3

3

 

3

292

Homrus Sapağı-Gölcük alanı

82,7

 

 

 

1

5

 

2

300

Kirazlı T. Mevkii

65

 

 

 

 

 

 

 

303

Büyük Kızılelma mevkii

85

 

 

 

 

 

 

1

316

Ayıdalağı Sırtı-İğnekiriş T. M.

89,7

 

1

 

 

 

 

 

321

Güneyören mevkii

127

 

 

 

 

6

 

 

327

Üçkarı T. Mevkii

77,9

 

 

1

 

 

 

 

335

Büyük T. Mevkii

93

 

 

 

 

 

 

 

352

Yellice'nin kuzeyi-Dobruca

99,7

 

 

 

 

 

 

 

374

Hacaç T.-Tüllükiriş T. Mevkii

86,8

1

 

1

3

 

 

2

378

Gökbuladan-Topraklı mevkii

110,8

 

 

 

 

5

 

 

382

Sarıağıl-Kapıkaya mevkii

69,9

 

 

 

 

1

 

2

384

Yukarıboynuz Sırtı mevkii

109,7

 

 

 

 

 

 

2

391

Göğeren mevkii

90,5

1

4

4

 

4

 

 

405

Kaymaz T. Mevkii

114,6

 

 

 

 

 

 

 

410

Öküztaşı sırtı mevkii

130,7

 

 

 

 

 

 

 

412

Kertili T. Mevkii

105,1

 

 

 

 

 

 

 

418

Kuz T.-Tavşanlı T. Arası

103

 

 

1

 

 

 

 

420

Ortakonak mevkii

126,5

 

 

 

 

 

 

 

424

Kale Sırtı-Kaynaşlıkez D.arası

84,6

 

 

 

 

 

 

1

426

Semerağıl T. (Koruma alanı))

87,4

5

3

 

 

 

 

 

428

At meydanı mevkii

100,3

 

 

 

 

 

 

 

445

Mikrandibi (Eriklibahçe) M.

91,5

 

 

 

 

 

 

 

453

Omcalı D.-G.taşı D.-Demirci D.

93

 

 

 

 

 

 

 

459

Paşabükü mevkii

95

 

2

1

 

 

 

 

461

Hanyeri mevkii

113

 

 

 

 

 

 

 

468

Erikliağıl mevkii-Erikli Sırtı

83,7

 

 

 

 

 

 

 

472

Karakaya Yaylası mevkii

65,5

 

 

 

 

 

 

 

487

Keçikaya-Karaçörtlen mevkii

101,5

 

 

 

 

 

 

 

491

Karapınar D. Taşağıl arası

87,2

 

 

 

 

 

 

 

505

Danasapağı Mevkii

65

 

 

 

 

 

 

 

508

Kapancık Sırtı-Deli Orman M.

115

 

 

2

 

 

 

1

 

Toplamlar

6183,6

27

29

44

60

61

61

74

 

2003-2009 karacaların envanter sonucu

Deneme Alanı No

Deneme Alanı Adı

D.Alanı Büyüklüğü (Hektar)

Karaca 2003

Karaca 2004

Karaca 2005

Karaca 2006

Karaca 2007

Karaca 2008

Karaca 2009

10

Kızkulak Tepesi

89,7

1

 

2

3

2

3

30

Kurt T.-Purç T. arası

105

2

3

2

3

1

2

1

33

Yalak T. Mevkii

102

 

 

 

2

2

0

5

40

Kaya T. Mevkii

95

 

 

1

2

1

1

1

56

Alaçam Çayırı mevkii

124,6

1

4

4

3

4

0

 

65

Ayıtaşı mevkii

76,5

 

1

2

3

2

3

2

80

Eriklipüren mevkii

96,6

 

3

2

2

4

4

5

97

Kozludere mevkii

124,1

 

 

3

 

2

2

1

106

Kösten sırtı mevkii

80,4

1

2

 

2

2

0

2

108

Karbancı T. Mevkii

78,5

4

 

 

 

0

0

1

119

Yumurcak T. Mevkii

120,1

5

1

3

5

2

3

2

137

Koğuk T.-Esyin T. Arası

96,8

9

4

2

3

1

3

4

145

Saray sırtı-Çingene konağı m.

106,9

3

1

4

2

0

3

4

148

Harami Sırtı mevkii

96

2

3

1

 

2

2

3

154

Sarıçökek mevkii

120,7

 

1

1

3

3

2

1

159

Susuz T. Mevkii

90,3

 

3

2

3

2

4

2

162

Hamamgirişi mevkii

102,3

1

3

4

2

2

2

2

164

Kebappınarı-Karaçam T.M.

73,8

4

 

2

 

2

2

1

178

Hamambaşı Sırtı mevkii

92,6

 

2

4

3

2

1

1

181

Tombullar Sırtı-Kapankaya M.

132

4

1

2

4

3

4

4

185

Hebülören-Susuz T.nin G.doğusu

126,3

3

1

2

4

3

1

4

215

Gavurcuk Harmanı mevkii

121,4

 

1

3

1

1

1

6

218

İmseyit altı mevkii

111,1

2

3

 

2

3

1

1

260

Kaynaşkez T. Mevkii

120,2

5

-

5

1

1

2

3

263

Karataş tuzlası-Göknarlıaltı m.

112,9

2

5

4

2

2

2

2

264

Çarşıkaya mevkii

126,6

3

3

3

2

2

2

2

266

Sırakayalar-Fındık Sayvanı m.

101,3

3

2

1

1

2

0

1

277

Karayol T. Mevkii

75

 

 

1

1

3

3

4

283

Ahlatçık T. Mevkii

100,7

 

1

1

2

1

2

3

286

Eğreltilik T. Mevkii

117,3

2

 

2

2

0

2

2

289

Güzören mevkii

116,6

1

 

2

3

3

0

5

292

Homrus Sapağı-Gölcük alanı

82,7

5

4

3

2

3

1

1

300

Kirazlı T. Mevkii

65

4

 

 

1

0

1

2

303

Büyük Kızılelma mevkii

85

1

4

2

1

1

1

2

316

Ayıdalağı Sırtı-İğnekiriş T. M.

89,7

2

 

1

2

1

0

 

321

Güneyören mevkii

127

1

 

 

2

1

0

1

327

Üçkarı T. Mevkii

77,9

 

4

4

1

2

2

3

335

Büyük T. Mevkii

93

 

1

1

 

2

3

3

352

Yellice'nin kuzeyi-Dobruca m.

99,7

2

3

2

1

0

0

 

374

Hacaç T.-Tüllükiriş T. Mevkii

86,8

1

 

1

1

2

1

3

378

Gökbuladan-Topraklı mevkii

110,8

 

6

1

2

5

1

2

382

Sarıağıl-Kapıkaya mevkii

69,9

2

 

2

2

3

1

1

384

Yukarıboynuz Sırtı mevkii

109,7

2

3

1

1

1

2

 

391

Göğeren mevkii

90,5

2

 

2

2

3

1

1

405

Kaymaz T. Mevkii

114,6

 

 

 

 

0

1

1

410

Öküztaşı sırtı mevkii

130,7

4

3

3

2

0

0

 

412

Kertili T. Mevkii

105,1

6

1

2

2

1

1

1

418

Kuz T.-Tavşanlı T. Arası

103

2

 

2

2

3

1

1

420

Ortakonak mevkii

126,5

2

3

1

1

2

1

2

424

Kale Sırtı-Kaynaşlıkez D.arası

84,6

 

 

 

1

1

2

1

426

Semerağıl T. (Koruma alanı))

87,4

1

 

 

2

2

3

2

428

At meydanı mevkii

100,3

3

 

2

1

0

2

3

445

Mikrandibi (Eriklibahçe) M.

91,5

2

2

1

1

0

0

 

453

Omcalı D.-G.taşı D.-Demirci D.

93

1

 

 

 

2

0

 

459

Paşabükü mevkii

95

1

3

4

2

1

1

1

461

Hanyeri mevkii

113

1

1

 

1

0

2

3

468

Erikliağıl mevkii-Erikli Sırtı

83,7

1

3

 

 

0

2

3

472

Karakaya Yaylası mevkii

65,5

 

 

3

4

2

0

2

487

Keçikaya-Karaçörtlen m.

101,5

 

1

3

1

1

2

1

491

Karapınar D. Taşağıl arası

87,2

2

 

3

 

0

2

2

505

Danasapağı Mevkii

65

3

 

4

3

2

2

2

508

Kapancık Sırtı-Deli Orman M.

115

 

2

1

1

1

2

4

 

Toplamlar

6183,6

109

92

114

108

102

95

127

 

 

2003 – 2009 yılları arasında geyik, karaca, domuz ve ayı sayı ve 100 ha’daki yoğunlukları

Yıllar

2003

(adet)

Hayvan yoğunluğu

(100 Ha)

2004

(adet)

Hayvan yoğunluğu

(100 Ha)

2005

(adet)

Hayvan yoğunluğu

(100 Ha)

2006

(adet)

Hayvan yoğunluğu

(100 Ha)

2007

(adet)

Hayvan yoğunluğu

(100 Ha)

2008

(adet)

Hayvan yoğunluğu

(100 Ha)

2009

(adet)

Hayvan yoğunluğu

(100 Ha)

Geyik

27

0.44

29

0.47

44

0.71

60

0.97

61

0.99

61

0.99

74

1,19

Karaca

109

1.76

92

1.49

114

1.84

108

1.75

102

1.65

95

1.54

127

2,05

Domuz

158

2.56

156

2.52

183

2.96

247

3.99

218

3.53

145

2.35

222

3,58

Ayı

9

0.15

10

0.16

15

0.24

11

0.18

9

0.15

10

0.16

17

0,27

 

2009 yılında yapılan envanter sonucuna göre Yedigöller – Yeşilöz YHGS’de geyik sayısı 606, karaca 1043, domuz 1822 ve ayı 137 adet olarak tahmin edilmiştir.

1.4. Bölgeleme

4915 Sayılı Kara Avcılığı Kanununun 2. Maddesine ile koruma altına alınmış olan Yedigöller – Yeşilöz Yaban Hayatı Geliştirme Sahalarındaki hedef türler olan Kızıl geyik ve Karacalar ile biyoçeşitlilik değerlerinin korunması ve yaban hayatı populasyonların geliştirilmesi için gerekli hassas ekosistemlerin sürdürülebilirliği ile alan içi ve çevresindeki doğal kaynak kullanımının sürdürülebilirliğini sağlayabilmek amacı ve ekolojik kararlar ile ekonomik kararların bir bütünlük içerisinde ele alınarak plan sınırları içerisinde kalan kaynak değerlerini ve arazileri kapsayacak biçimde oluşturulan toplam 49.637 hektarlık alanı kapsayan 3 ana bölge içerisinde koruma-kullanma kriterleri belirlenmiştir.

YHGS’nda ulusal ve uluslar arası düzeyde korunan doğal flora ve fauna türlerinin saptanmasına ve geliştirilmesine, bu türlerin yaşam alanlarının tespitine ve bu alanlarda iyileştirici tedbirlerin alınmasına, habitat ve ekosistem bütünlüğüne, bilimsel amaçlı faaliyetlere, yöre halkının ve ziyaretçilerin alanın koruma statüsü ve kaynak değerleri ile uyumlu temel gündelik ve rekreasyonel ihtiyaçlarının karşılanmasına, doğal kaynak kullanım biçimlerine göre bölgeleme yapılmıştır. Bölgeleme haritası Şekil 3.1 ve bölgelerin hektar cinsinden alanlarını gösteren bölgeleme tablosu da Tablo 3.2’de verilmiştir.

Bu bölgeleme çalışmasında genel yaklaşım, MKB’ini doğal durumunda bırakmak ve diğer bölgelerde ise koruma – kullanma dengesini kurarak, doğal süreçlerin kesintisiz işlemesini sağlayacak bir yaban hayatı yönetimi sistemini oluşturmaktır.

 

 


 

UTM – ED – 50

ZONE : 36 N  OLUP, 1/25.000 ÖLÇEKLİ TOPOĞRAFİK HARİTADAN VERİLER ELDE EDİLMİŞTİR (Köşe Koordinatları).

 

 

YEŞİLÖZ YHGS.

NOKTA NO

X

Y

1

385 000

455 0000

2

410 000

455 0000

3

410 000

453 0000

4

385 000

453 0000